تبلیغات
مهار نشده! - سردار بی نشان...

مهار نشده!

در اینجا با کسی تعارف نداریم...

با سلام ... ورود شمارا به وبلاگ مهار نشده! خوش آمد میگویم ... در این جنگ نرم وظیفه مجموعه فرهنگی این است که هنر را تمام عیار و با قالبی مناسب به میدان آورد تا اثرگذار شود. مقام معظم رهبری


حاتمی کیا را ندیده بودم و یا به قول دوستان درک نکرده بودم...
همیشه با خودم می گفتم که چرا بچه حزب اللهی های علاقه مند به هنر اسطوره شون شده حاتمی کیا؟! خب اون هم یک کارگردانی هستش که مثل بقیه کارگردان ها که جنگ رو به تصویر کشیدند...
تا اینکه در برنامه ای برای تجلیل از او شرکت کردم. 
برنامه ای بود در کافه نخلستان برای تجلیل از سردار بی نشان هنر...
حدود 20 دقیقه صحبت کرد. یک جمله گفت که خیلی به دلم نشست:
«در قنوت سحر همیشه می‌گویم ،خدا نکند که من در بستر عافیت بمیرم. ما نسل انتخاب گری بودیم و این راه را انتخاب کردیم. دعا کنید من وقف این عالم باشم . امیدوارم خدا به من این اجل را بدهد که سر صحنه ای بمیرم که شرمنده نباشم.»
دلش گرفته بود
وقتی که صحبت از رفتن می کرد بغضی در گلویش بود...بغضی که فکر میکنم به خاطر جداییش از دوستانش بود...
 
فهمیدم که ارزش افراد است که هنرشان را هنر میکند...این ارزش حاتمی کیاست که باعث می شود هنوز هم که آژانس را می بینی به خودت فحش می دهی که کم کاری کردی برای کسانی که سکوت رفتنشان فریاد ماندنمان شده...

تازه فهمیدم حاتمی کیا کیست...





طبقه بندی: کوتاه نوشت(هرچه آنچه که از دل برآید)،

[ دوشنبه 7 بهمن 1392 ] [ 10:30 ب.ظ ] [ مصطفی میراخوری ]

[ نظرات() ]